De koning der wilden 1. Hadarfell

De Koning der Wilden 1: Hadarfell is fantasy met een klassieke motor:drie jonge helden op een queeste door een vijandig woud, maar met genoeg frisse keuzes om de gebruikelijke clichés te ontwijken. Het verhaal (gebaseerd op een roman) neemt de tijd om zijn wereld en personages neer te zetten en precies daardoor werkt de spanning des te beter. Je vertrekt mee op avontuur met nieuwsgierigheid, niet omdat de plot je “verplicht”, maar omdat je wil weten hoe dit afloopt. 

Centraal staan drie adolescenten (Ivar, Kaya en Oswald) die na een mislukte strooptocht zwaar worden gestraft. Men laat hen een parasitaire worm opeten. Die zal hen langzaam van binnenuit “opeten” en uiteindelijk veranderen in berserkers (mens-dierhybriden), gevaarlijk en razend. Hun “gevangenis” is een enorme, koude, vochtige wildernis. Ze hebben slechts enkele dagen voor de transformatie begint: een strak tikkende klok die elke scène onder spanning zet. 

Wat dit eerste deel sterk maakt, is het ritme en de toon. Chauvel kiest niet voor bombast en bloedfonteinen om de lezer wakker te schudden, maar voor een meer psychologische aanpak. Hoe reageren drie vrienden wanneer hun menselijkheid letterlijk begint weg te glippen? De dreiging komt in kleine, slimme signalen: de eerste effecten van de parasiet, het groeiende wantrouwen, de noodzaak om samen te blijven, waardoor de suspense gestaag opbouwt. 

Visueel sluit Sylvain Guinebaud daar mooi bij aan: helder, leesbaar en expressief, met personages die “geleefd” aanvoelen. De enscenering van actie en natuur is sober maar trefzeker en de sfeer is consequent donker en kil. Het resultaat is een fantasieverhaal dat tegelijk toegankelijk en grimmig is en dat vooral zin geeft in het vervolg: dit is duidelijk het eerste luik van een tweeluik, met net genoeg onthullingen om te prikkelen en net genoeg open vragen om je te laten doorlezen.